Hoe gepest worden moedig kan maken

De tuinpoort zwaait open. Dochter komt thuis van school. Met afhangende schouders en gebogen hoofd komt ze binnen. Als ze me in de gaten krijgt, begint ze hard te huilen. De tranen die ze zo lang heeft ingehouden op school vinden met diepe uithalen hun weg naar buiten. Dit is menens, flitst het door me heen.

Ik voel mijn eigen tranen opkomen bij het zien van zoveel verdriet bij haar. Ze ziet er zo geknakt en kwetsbaar uit. Wat is er in hemelsnaam gebeurd?

Omdat praten duidelijk nog niet lukt trek ik haar bij me op schoot en sla mijn armen als een stevige bescherming om haar heen. Automatisch begin ik haar te wiegen, zoals ik zo vaak met haar deed toen ze nog kleiner was en ze op schoot kroop om getroost te worden. Zo zitten we een tijdje samen. Langzaam ebben de tranen weg en komt ze op adem.

Dan vertelt ze hoe ze tijdens de gymles door een groepje klasgenoten werd gepest. Ze had meerdere keren aangegeven dat ze het niet leuk vond en dat ze moesten ophouden. Dat gebeurde niet. Juf was er nog niet en andere kinderen kwamen haar niet helpen. De groep was te groot voor haar alleen. Ze wist niet meer wat te doen. Huilend zat ze in de gang in elkaar gedoken op de grond, haar gezicht verstoppend in haar armen. Op mijn schoot laat haar lichaam de houding zien die past bij haar woorden. Ze voelde zich heel alleen en wilde nog maar één ding, naar huis, naar mij.

Uit haar verhaal blijkt dat dit al wat langer speelt. Wat als een plagerijtje begon – wat ze ook niet leuk vond maar waar ze nog wel mee om kon gaan – mondde vandaag uit in doelgericht pesten. Ze had er veel verdriet van.

Nu ze alles heeft verteld, komen de tranen weer naar boven. Wat een hoopje ellende heb ik op mijn schoot.
Terwijl ik aan het bedenken ben hoe dit aan te vliegen zegt ze ineens heel beslist, “ik wil dat het stopt, mama. Ik word er zo verdrietig van. Pesten is niet goed, voor niemand. Ik wil dit aan alle kinderen in mijn klas vertellen. En ik wil ze ook vragen wat er mis is met mij en waarom ze dit doen. Ik vind het wel fijn als jij met me meegaat, wil je dat doen?”
Ik geef haar een dikke knuffel en zeg dat ik natuurlijk met haar mee ga.

Ik bewonder haar moed. Tien is ze nu. Door al haar kwetsbaarheid heen komt haar kracht naar voren in deze oplossing. Wat een bijzonder mooi mens is dit. Ik voel me dankbaar dat ik haar moeder mag zijn.

Even later heb ik contact met haar juf. Ook zij was geschrokken van het incident. Dochter mag gelukkig haar verhaal doen.

En zo staat ze de volgende ochtend voor haar klasgenoten met mij naast zich. Ik zie dat ze het spannend vindt. Ik geef haar een knipoog en leg mijn hand op haar onderrug.
Dan gaat ze met trillende stem van start. Ze deelt wat er gisteren is gebeurd en wat het ondergaan van dit pesten met haar doet. Het is muisstil in de klas. Er wordt met aandacht geluisterd. Dat haar verhaal indruk maakt op haar klasgenoten is van hun gezichten af te lezen.

De confronterende vragen legt ze ook aan hen voor. Er valt een kleine stilte gevolgd door meerdere antwoorden tegelijkertijd; er is helemaal niets mis met haar en ze heeft niets verkeerd gedaan. Een echte reden om haar te pesten is er eigenlijk ook niet.
Ze weten ook wel dat pesten niet oké is, dat het de ander pijn doet en verdrietig maakt. Het was niet de bedoeling dat het zo zou lopen.
Dan krijgt ze welgemeende excuses aangeboden. Dit lucht haar zichtbaar op. Met een diepe zucht vloeit de spanning uit haar lichaam weg.
Met meer kracht in haar stem zegt ze dat ze heel graag wil dat het pesten stopt, niet alleen bij haar maar bij iedereen in de klas. Er wordt instemmend geknikt en “oké” gezegd.

Het verhaal stimuleert sommige klasgenoten tot het delen van soortgelijke ervaringen over zichzelf.
De herkenning onderling is groot, zo blijkt.
Ik kijk naar mijn dochter naast me. Ze staat er heel anders bij dan zoëven. Ze voelt een stuk lichter aan. Steviger ook.
Onze blikken ontmoeten elkaar. Haar ogen staan helderder en hebben meer glans. Ze geeft ze me een kus en een knuffel. We kunnen afscheid nemen, het is oké. De schooldag kan beginnen.

Herken jij je in het verhaal van mijn dochter? Wat is jouw ervaring met pesten?
Hoe ga je of hoe ging jij hier mee om?

Ik vind het fantastisch als je dat met me wilt delen!

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mijn naam is Marion Raspe.

Ik begeleid mensen die worstelen met terugkerende klachten. Het zijn mensen die bezig zijn met persoonlijke ontwikkeling en op een preventieve manier werk maken van hun gezondheid. Ik combineer de begeleiding met een natuurlijke behandelmethode die de eigenschap in zich heeft om tot de kern door te dringen en daarmee ruimte te maken voor herstel.